Sprawdź swój kurs.

Gdyby nic się nie zmieniło, za 10 lat byłbym zadowolony z kierunku, w jakim idzie moja kariera.

Większość tego, co robię w pracy, robię dlatego, że chcę – nie dlatego, że tak wyszło.

Wiem, co chcę robić zawodowo po 55. roku życia – i to nie jest „to samo, tylko dłużej”.

Najbliższe mi osoby dostają mnie w najlepszej wersji – nie w tym, co zostaje po pracy.

Mam przynajmniej jedną osobę, z którą rozmawiam o tym, co naprawdę mnie zajmuje – nie o wynikach i planach.

Mój poziom energii pozwala mi na więcej niż tylko „dowieźć tydzień”.

Traktuję swoje ciało jak zasób na następne 30 lat, nie jak narzędzie do następnego kwartału.

Wiem, ile naprawdę potrzebuję – i nie pracuję wyłącznie po to, żeby utrzymać poziom, do którego się przyzwyczaiłem.

Gdybym jutro chciał zmienić kierunek, pieniądze nie byłyby pierwszym powodem, żeby tego nie zrobić.

Potrafię w jednym zdaniu powiedzieć, po co robię to wszystko – i to zdanie nadal mnie przekonuje.

W ostatnim roku podjąłem przynajmniej jedną ważną decyzję, której nie odkładałem „na później”.

Kiedy myślę o następnych 20 latach, czuję raczej ciekawość niż ciężar.